img

همصحبت با مدیر عامل شرکت نوآرژن؛ بازار محصولات دانش بنیان نیاز به زیرساخت حمایتی از سمت دولت دارد

شرکت نوآرژن در سال 1394 توسط گروهی از متخصصین با تجربه عرصه داروهای بیوتکنولوژی در گرمدره، مرز بین استان تهران و البرز تاسیس شد. این شرکت دانش بنیان در حوزه داروسازی با هدف ایجاد مدل درآمدی بر پایه صادرات و تامین نیاز داخل تشکیل شده است. در این مصاحبه دکتر بهروز وزیری مدیر عامل شرکت نوآرژن از وضعیت شرکت های دانش بنیان و مشکلات آن ها می گوید

 

سلام ابتدا درباره شرکت نوآرژن و نوع فعالیت آن و توضیح دهید:

ماهیت شرکت نوآرژن از نوع شرکت خصوصی بوده و هدف آن در راستای ارتقای سلامت جامعه بویژه ارتقای کیفیت زندگی بیماران خاص می باشد.

فعالیت نوآرژن را می توان به دو دسته تقسیم کرد:

دسته اول فعالیت هایی است که مربوط به تولید خود شرکت می باشد. دسته دوم هم فعالیت هایی است که  به عنوان یک شرکت CMO یا "شرکت تولید کننده تحت قرارداد" انجام میگیرد. این فعالیت ها برای شرکت هایی انجام می شود که از نظر فضای تولید، دستگاه ها و یا تکنولوژی در تنگنا و کمبود قرار دارند و به کمک تیم متخصص نوآرژن و در فضای استاندارد این شرکت قادر خواهند بود به تجاری سازی محصولات خود بپردازند.

نوآرژن با استفاده از امکانات و خطوط تولید و آزمایشگاه ها و نیروی توانمند متخصص قادر است تا مراحل صنعتی کردن تولید داروهای بیولوژیک را با سرعت و کیفیت بالا و تحت استانداردهای جی ام پی، برای شرکت های طرف سوم انجام دهد و دارو را برای آزمایشات بالینی و سپس تولید صنعتی آماده کند

 

دانشجوها دانشگاه های معتبر چه توان مندی هایی باید کسب کنند تا بتوانند در شرکت هایی مثل نوآرژن کار کنند؟

خوشبختانه دانشجویان در حال حاضر انگیزه زیادی برای به دست آوردن مهارت و دانش دارند و این برای کشور ما اتفاق بسیار خوبی است. اما دانشگاه فقط می تواند مسیر به دست آوردن مهارت و دانش را نشان بدهد و این خود دانشجویان هستند که باید برای بهتر شدن خودشان تلاش کنند. اگر کسی بخواهد فقط به دانشگاه قناعت کند و خودش را در زمینه های مرتبط با تحصیل اش مهارگر نکند قطعا نمی تواند در شرکت های معتبر جایی داشته باشد.

 دانشجویان بعد از پژوهش بسیار متفاوت می شوند، چرا که مجبور هستند کاملا درگیر موضوع تحقیق شان شوند. توصیه من همیشه به دانشجویان این است که زمان زیادی را بر روی پژوهش بگذارید. پژوهش دانشجو را سال ها جلو می اندازد و فرد را متخصص می کند. دانشجویانی که در دوره کارشناسی ارشد با اساتید خوب کار می کنند بسیار مستعد می شوند و به نظر من بهترین اشخاص برای شرکت های معتبر هستند. اما دانشگاه های ما متاسفانه جزوه محور جلو می روند و دانشجو را آماده ی فضای کسب و کار نمی کنند.

در حال حاضر فارغ التحصیلان دانشگاه تهران نسبت به دیگر فارغ التحصیلان وضعیت بهتری دارند و با سواد تر هستند. دلیل این امر این است که معمولا اساتید دانشگاه تهران امکانات بهتری دارند و دانشجویان به دلیل کار کردن با این اساتید دانش و مهارت بالاتری را کسب می کنند.

 

تولید در این وضعیت اقتصادی برای شرکت های دانش بنیانی مثل نوآرژن چه شرایطی را ایجاد کرده است؟

شرایط اقتصادی در حال حاضر همه را شوکه کرده است. متاسفانه به خاطر ساختار بوروکراتیک و سخت گیرانه ی وزارت بهداشت امکان تولید دارویی که توسط خودمان تولید شود بسیار سخت است. ساختار اداری وزارت آن قدر پر پیچ و خم است که گاهی مدیران شرکت ها را پشیمان می کنند که به پیشرفت کاری خود فکر کنند. برای برطرف شدن موانعی که در حال حاضر وجود دارد بهتر است ساختار اداری کشور منعطف تر شود تا بتوانند حمایت بهتری از شرکت های دانش بنیان داشته باشند.

 

در تعاملاتی که با سازمان­ها و نهاد­های مختلف دارید چه مشکلاتی وجود دارد؟ راه حلی هم دارید؟

بدنه ی کارشناسی وزارت بهداشت، سابقه ی صنعتی بسیار کمی دارند. موانع صنعتی را نمی دانند. جاهایی که صنعت ممکن است به خطا برود را نمی دانند. متاسفانه آن ها زمان­هایی که باید سخت گیرانه عمل کنند آسان می گیرند و زمانی که باید سهل گیرانه رفتار کنند سخت گیری می کنند. این اتفاق فقط باعث خواهد شد تا مسیر رشد شرکت های دارویی ما با کندی بسیاری مواجه بشود. اگر بدنه کارشناسی وزارت بهداشت سابقه صنعتی داشت خیلی بهتر می توانستند شرکت های دارویی را درک کنند و کمک کنند. باید نقطه های قوت و ضعف را ببینند. متاسفانه کارشناس ها مدام تغییر می کنند و اصلا هیچ تجربه ای شکل نمی گیرد. مشکلات ساختاری زیادی وجود دارد. قابل اصلاح هم نیست. الان فقط می شود نقد کرد. قرار نیست من راه حل ارائه بدهم. آن کسی که مسئول است باید راه حل ارایه بدهد.

دستور العمل های متفاوت ارگان های مختلف و عدم ناهماهنگی میان آن ها باعث می شود اثر بخشی این نهاد های حمایتی از بین برود. نکته ی منفی این موضوع جایی بیشتر عیان می شود که یک این دستور العمل ها را مو به مو می خواهند اجرا کنند و اگر انعطاف بخواهند داشته باشند منت بر سر شما می گذارند و از شما طلب هزینه می کنند.

بعضی وقت ها ما برای یک عملکرد مان باید از جاهای مختلفی مجوز دریافت کنیم. یعنی عملا تولید در این کشور یک اتفاق پیچیده شده است. متاسفانه نهاد هایی که نقش کنترلی دارند رانت بگیر شده اند. همه احساس ریاست دارند. در حالی که باید بدانند این ها خادم مردم هستند. الان وضعیت به گونه ای شده است که شما تا تعظیم نکنید در مقابل افراد وزارت بهداشت کار شما انجام نمی شود. اما این وضعیت خلاف چیزی است که اخلاق می گوید. زندگی این ها دارد با مالیاتی که ما پرداخت می کنیم می گذرد و باید نوکر ما باشند. اما دقیقا برعکس این اتفاق در حال رخ دادن است.

باید بگویم در بیست سالی که من در این کشور در زمینه تولید دارو فعالیت می کنم وضعیت تاسف باری وجود دارد و در این سال های اخیر این موضوع تشدید شده است. روند بوروکراتیک اداری مثل یک سم به تمام چرخه ی تولید دارو در این کشور تزریق شده است و باعث شده است انگیزه امثال من که کارآفرینان این عرصه هستند کاملا کمرنگ شود. وضعیت موجود فقط برای واسطه گری و دلالی مناسب است.

سرمایه گذاران دیگر حاضر به گذاشتن پول شان در این عرصه نیستند و می گویند اگر ما سرمایه مان را به جای اینکه در این حوزه تخصیص دهیم دلار خرید و فروش می کردیم بیشتر سود به دست می آوردیم.

در حال حاضر هیچ راهی نیست بتوانیم موادی که می خواهیم را وارد کنیم. دولت که به هیچ عنوان ارز به ما تخصیص نمی دهد. ما می خواهیم به تولید این کشور کمک کنیم. چرا نباید دولت به ما کمک کند؟

ما نیاز به ارز دولتی داریم تا بتوانیم تعمیرات مان را انجام دهیم. این ارز را باید از کجا تهیه کنیم؟ در صرافی ها که ارزی وجود ندارد و دولت هم که ارزی به ما تخصیص نمی دهد. این رفتار دولت یعنی عملا می خواهد که تولید شرکت های دانش بنیانی مثل ما بخوابد. ما در ماه گذشته مجبور شدیم 10درصد از افراد شرکت را تعدیل نیرو کنیم. ماه بعدی نیز باید همین کار را انجام بدهیم. عدم حمایت دولت از ما باعث می شود بیکاری افراد نخبه کشور رو به فزونی برود و هم چنین تولید محصولات دارویی متوقف شود که طبیعتا به نابودی سیستم اقتصاد کشور منجر خواهد شد. در ساختار وزارت بهداشت نیز کاری که باید دو هفته ای انجام بشود دو ماه طول می کشد. هیچ کس هم پاسخگو نیست. انگار به گونه ای شده است که کارمندان دولت اعتصاب کرده اند هیچ کاری نکنند.

سیستم کشور ما نیاز به یک اصلاح ساختاری دارد. در تمام قسمت های دولتی فساد کاملا مشهود است. هر چند آدم های خوب هم پیدا می شوند و همان ها باعث می شوند که ما به کارآفرینی و تولید ادامه دهیم اما متاسفانه این ها در اقلیت کامل هستند.

در سال های گذشته وضعیت اقتصاد زیست فناوری و تولید در این حوزه در شرایط خوبی قرار داشت اما امروز اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم باید بگویم اگر یک سرمایه گذار واقعا به فکر سود کردن و بازگشت مالی پولش است نباید در حوزه تولید دارو سرمایه گذاری کند. چرا که ساختار اقتصادی ما اصلا تناسبی با تولید ندارد.

 

نقش سازمان های حمایتی در مسیر دشوار تولید و پیشرفت شرکت های دانش بنیان چگونه است؟

تقاضایی که ما از صندوق های حمایتی معاونت علمی مثل صندوق توسعه زیست فناوری داریم این است که هنگام تخصیص وام به شرکت ها به سابقه افراد و تجربه ای که  با آن ها تعامل داشتند بیشتر دقت کنند. باید به افرادی که سال هاست در این حوزه مشغول به کار هستند و کارنامه ای موفق در عرصه دانشگاهی و  صنعتی دارند بیشتر اعتماد کنند. دولت اگر از پیشروان عرصه کارآفرینی و تولید حمایت کند قطعا نتیجه ای فوق العاده در اقتصاد و ارزش پولی کشور به وجود می آید. اما این اعتماد و حمایت به کندی وسخت صورت می گیرد.

 

در پایان اگر نکته ای دارید بفرمایید

به نظر من از آن جا که بعضی از مسئولین فعلی، دانش و تجربه خوبی در صنعت ندارند و طبیعتا درک خوبی از شرکت های دانش بنیان دارویی ندارند باید تغییر کنند. در واقع ما اگر می خواهیم در مسیر واقعی اقتصاد مقاومتی قدم بگذاریم و بتوانیم صادرات غیر نفتی مان گسترش پیدا کند باید این شجاعت را داشته باشیم که اصلاح ساختاری وسیع انجام بدهیم و رانت های موجود را از بین ببریم تا صنایع بزرگی مثل صنعت دارو سازی را نجات دهیم. 

administrator

درباره محمد مهدی مقدسیان

من یک نویسنده در بیومگ هستم

مجموع نظرات این خبر : 0 نظر

درج نظر