img

جریان‌های DIY زیستی، تهدید یا توهم توطئه؟

به راحتی می‌توان درباره‌ی روش DIY داستان‌های ترسناک ساخت زیرا این حوزه هنوز چندان شناخته شده نیست. طبق آمار مؤسسه‌ی Brookings در حال حاضر در سراسر دنیا 169 فضای کاری برای DIY و بیش از 32500 نفر علاقه‌مند به این روش وجود دارد. این افراد تازه‌کار همگی عضو یک جنبش اجتماعی در حال پیشرفت هستند که در آن گروهی از شهروندان دانشمند دور هم جمع می‌شوند تا مجموعه‌ای از روش‌های هک کردن را برای مقاصد زیستی به کار ببرند. این روش‌ها شامل به اشتراک گذاشتن اطلاعات، از بین بردن مرکزیت و دسترسی آزاد به اطلاعات بوده و همگی با هدف ارتقا جهانی صورت می‌گیرند.

دانشمندان حرفه‌ای معمولا بیوهکرها را جدی نمی‌گیرند و به دلیل عدم تمرین، نداشتن امکانات و عدم آگاهی از چگونگی انجام مطالعات، به آن‌ها اعتماد نمی‌کنند. قانون‌گذاری در ارتباط با محصولات DIY که افراد را قادر به انجام آزمایش‌های شخصی و درمان‌های شخصی -به اصطلاح هک کردن بدن- می‌سازند، بسیار ضروری است. اما این وظیفه‌ی نهادهای قانونی است که بر نکات امنیت زیستی و خطرات ناشی از DIY، چه به صورت اشتباه زیستی (آزاد سازی خطر به صورت اتفاقی) و چه به صورت تهدیدزیستی (با مقاصد شوم) تمرکز کنند.

آزاد شدن یک عامل خطرناک به صورت اتفاقی چندان محتمل به نظر نمی‌رسد. اکثر بیوهکرها روی باکتری اشرشیا کلای و یا مخمر فعالیت می‌کنند؛ یعنی ارگانیسم‌هایی که به زندگی در محیط آزمایشگاه عادت دارند و قابلیت زنده ‌ماندن در فضای خارج را ندارند.

تهدیدزیستی DIY نیز چندان ممکن به نظر نمی‌رسد. اگر یک بیوهکر یاغی تصمیم بگیرد از قطعات DNAای که سفارش داده است یک پاتوژن بسازد، با مشکلات بسیار زیادی روبه‌رو خواهد شد. برخلاف گروه دیوید اوانز که در دانشگاه آلبرتا ویروس آبله‌اسبی سنتتیک را ساختند، چندان ممکن به نظر نمی‌رسد که یک فرد علاقه‌‌مند به DIY زیستی بتواند یک شرکت تولیدکننده‌ی DNA سنتتیک همچون GeneArt را راضی کند تا یک قطعه‌ی DNA که با یک پاتوژن همتایی دارد را برای وی پست کند. حتی اگر فرض کنیم فردی بتواند DNAای که با یک پاتوژن همتا است را به دست آورد، بازهم امکان این‌که فرد امکانات و تجهیزات لازم و روش کار مورد نیاز را در اختیار داشته باشد تا بتواند در خانه‌اش یک پاتوژن سنتتیک (مثل آبله‌اسبی) بسازد، چندان زیاد به نظر نمی‌رسد. این کار حتی برای متخصصانی که امکانات و تجهیزات لازم را در اختیار دارند و از یک مؤسسه حمایت مالی دریافت می‌کنند نیز چندان ساده‌ شمرده نمی‌شود.

آخرین نکته‌ای که به نظر می‌رسد نویسندگان مجله‌ی نیویورک تایمز به آن دقت نکرده‌اند فرهنگ اخلاقی و روراستی گروه‌های DIY زیستی و توجه آن‌ها به مسائل ایمنی‌ است. اکثر فعالیت‌های DIY زیستی به صورت گروهی صورت می‌گیرد و این گروه‌ها در ضمن اینکه به مسائل بشردوستانه توجه ویژه‌ای دارند، احتمالا افرادی که مقاصد شوم دارند را نیز شناسایی کرده و آن‌ها را کنار می‌گذارند.

با همه‌ی این اوصاف، غیرممکن نیست که یک بیوهکر به تنهایی بتواند یک پاتوژن سنتتیک تولید کند. اما حداقل فعلا این کار چندان ممکن نیز به نظر نمی‌رسد. در عوض روش DIY زیستی با نوآوری‌های کم‌هزینه، مشارکت مردمی و آموزش، فواید زیادی برای جامعه‌ی مهندسی‌زیستی به همراه خواهد داشت.


administrator

درباره محمد رهبان

من یک نویسنده در بیومگ هستم

مجموع نظرات این خبر : 0 نظر

درج نظر