img

کارکرد نشان‌گرهای زیستی در تشخیص گلوکوم

 بیش از 60 میلیون نفر در سراسر دنیا به گلوکوم مبتلا هستند. این بیماری چشم، علت اصلی نابینایی در سراسر جهان محسوب می‌شود و تنها در آلمان، نزدیک به یک میلیون نفر به این بیماری مبتلا هستند. از آن‌جا که علائم این بیماری در مراحل اولیه بیماری غیر قابل تشخیص اند، به نظر می‌رسد که تعداد این افراد فراتر از آمارهای اعلام شده از سوی مراکز درمانی باشد. 

مداخلات اختصاصی در مراحل اولیه

مطالعه‌ی فعلی توسط تیم تحقیقاتی دانشگاه Bochum به سرپرستی دکتر راینهارد و پروفسور فایسنر صورت گرفته و در ژورنال Molecular Neurobiology به ‌چاپ رسیده‌‌است. در این مطالعه، محققان موش‌هایی را پرورش دادند که ژن PTP-Meg2 (پروتئین تیروزین فسفاتاز مگاکاریوسیت 2) در آن‌ها جهش یافته بود. در نتیجه این موش‌ها در گذر زمان دچار افزایش مزمن فشار داخل چشم می‌شوند. در ادامه، این تیم تحقیقاتی در مدل خود نشان داد که افزایش فشار داخل چشم با آسیب فیبرهای عصبی بینایی و سلول‌های شبکیه مرتبط است.

با استفاده از آنالیزهای دقیق‌تر، آن‌ها دریافتند که سلول‌های شبکیه عملکرد خود را از دست داده و علاوه ‌بر این، بررسی‌های بیش‌تر آن‌ها نشان داد که سلول‌های گلیال و اجزای خاصی از سیستم ایمنی به عصب بینایی و شبکیه این حیوانات واکنش نشان می‌دهند. از آن‌جا که هرکدام از موارد مطرح شده می‌تواند بازگوکننده‌ی اختلال تحلیل عصبی (neurodegeneration) باشند. مداخلات اختصاصی و زودهنگام در مراحل اولیه می‌تواند در بهبود مؤثرتر گلوکوم بسیار کمک‌کننده باشد.

گزینه‌های تشخیصی جدید

 محققان پس از استفاده از یک غربال‌گری ژنتیکی، نشان‌گرهای زیستی جدیدی را شناسایی کردند. این نشان‌گرها در آینده‌ی نزدیک، تشخیص زودهنگام گلوکوم را تسهیل کرده و در نتیجه، شروع درمان را در مراحل اولیه بیماری،پیش از تخریب عصب بینایی و شبکیه، امکان‌پذیر می‌کنند.

علاوه‌براین، القای مدل گلوکوم در موش می‌تواند برای آزمایش راهکارهای درمانی جدید نیز مورد استفاده قرار بگیرد. ازطرفی، آزمایش‌ها تا به امروز نشان داده‌اند که مصرف داروهای انسانی سبب کاهش فشار داخل چشم و بقای بیش‌تر سلول‌های عصبی در موش‌های مورد آزمایش شده‌است.

administrator

درباره مونا تقی زاده

من یک نویسنده در بیومگ هستم

مجموع نظرات این خبر : 0 نظر

درج نظر